Od jakiegoś czasu przyglądam się rozwojowi miejskich sedanów. Nie od dziś wiadomo, że samochody te choćby z grubsza (i to grubszego grubsza) udają wielkie, luksusowe limuzyny i między innymi dzięki temu znajdują coraz większe rzesze nabywców. I nic w tym dziwnego, wszak za stosunkowo niewielkie pieniądze można mieć takie auto…
Motoryzacją trzęsą jednak marketingowcy, którzy często nakładają ograniczenia na tych rozentuzjazmowanych projektantów samochodowych. Rezultaty są różne – zależne od tego, ile designerskiej swobody mają ci ostatni.
Przyjrzyjmy się zatem sprawie tego “z grubsza” i popatrzmy na kilku przedstawicieli tego typu samochodów: np. Skodę Fabię pierwszej generacji (która jeszcze nie doczekała się sukcesora), Chevroleta Aveo pierwszej generacji, Renault Thalię albo Dacię Logan… Pierwsze skojarzenie jakie się nasuwa to nuda! Ani to piękne, ani ciekawe – ot, filozofia cięcia kosztów: ucięto hatchbacka – doklejono (niezgrabny) bagażnik ala sedan. Nie ma się co kryć, wygląda to dość paskudnie. Logan co prawda wygląda bardziej zwarto, ale te pudełkowate kształty… To było ładne trzydzieści lat temu!
Czy zatem da się zbudować ładnego sedana klasy miejskiej?
Otóż tak! I dowieść tego mogą twórcy nowego… Aveo! W porównaniu z poprzednikiem, autko urosło i spoważniało. Teraz naprawdę może się podobać. Zyskało dodatkowe centymetry we wnętrzu i sporo przestrzeni bagażowej. Kolejnym przykładem, że jeśli się chce, to można jest Honda City. Inżynierom z Japonii nie można zarzucić, że się nie znają na projektowaniu ciekawych, pełnych emocji i nowoczesnych samochodów. City urzeka dynamizmem i lekkością linii, a wnętrze to już esencja smaku. Samych siebie (i wszystkich innych) przeszli jednak ludzie z Fiata prezentując model Linea. W tym przypadku (zupełnie przeciwnie jak w kwestii poprzedników – Albei i Sieny) okazało się, iż linia takiego auta nie dość że może być interesująca, to dodatkowo może być zwyczajnie piękna. Nie ma tu mowy o doklejaniu czegoś na siłę, w ogóle nic tu chyba nie jest na siłę. Niestety podstawowe silniki też siły nie mają. A przydało by się jej, bo Linea prezentuje się tak, jak powinna się prezentować włoska limuzyna (którą skądinąd Fiat niestetety nadal tylko naśladuje, bo to przecież samochód segmentu B). Mogła by zatem jeszcze tak samo jeździć…
A więc okazało się, że przy odrobinie chęci i dobrej woli da się ładnie projektować miejskie sedany, które mogą przy tym być relatywnie niedrogie w stosunku do “kasowych” rywali z doklejanymi “na ślinę” bagażnikami. Oczywiście – najczęściej głównym kryterium wyboru jest stosunek ceny do oferowanych możliwości, ale za nim zakupimy “doklejankę” albo “pudełko na kołach”, może warto lepiej przejść się do konkurencji i zobaczyć co tamci oferują? No chyba że auta typu Logan naprawdę się nam podobają – wtedy – jak to mówią – “wolna Amerykanka!”

Niedawno, przechadzając się po Bridge Center w Tullamore, dostrzegłem rzeźbę wykonaną w całości niemal z części samochodowych. Rzeźba przedstawia tytułową postać z filmu sf Johna McTiernana pt. „Predator”. Figura jest wykonana z niesłychaną dbałością o detale, bardzo pieczołowicie odwzorowuje postać drapieżnego kosmity. Zadziwia przede wszystkim niesamowita pomysłowość twórcy tego dzieła, o którym tak naprawdę nic nie wiadomo (poza numerem telefonu). Kto by pomyślał że stopy ze szponami można zrobić z korbowodów łączonych z popychaczami zaworowymi… Trudno powiedzieć ile setek części samochodowych zostało zużytych, ale na pewno łączenie tego w całość musiało zająć sporo czasu. Efekt jednak jest niesamowity!

Światowy rynek, nie tylko ten motoryzacyjny, ostatnimi czasy stał się bardzo dynamiczny i niezwykle wymagający. Rozwój technologii doprowadził do tego, że producenci prześcigają się w zastosowaniu nowoczesnych, często nie do końca sprawdzonych technologii. Klienci wszak przez ludzką próżność stali się wymagający i wymaganiom tym trzeba sprostać. Ale aby to zrobić szybko (by nie zostać w tyle za konkurencją), trzeba zrezygnować z testowania tych produktów i pozwolić klientowi przetestować je samemu. Taki to eksperyment na ludziach…

W motoryzacji oczywiście nie jest inaczej. W epoce „aut dekadowych” to kierowca testuje auto. Mówi się, że każdy nowy model jest warty zakupu dopiero po pierwszym face-liftingu, kiedy to producent „ulepsza” niedoróbki zgłaszane przez klientów w serwisach, gdzie zapewne prowadzone są skrzętne statystyki. Niedoróbki te w branży zwane są „chorobami wieku dziecięcego”.

Kiedyś było inaczej – taki sobie Golf I zanim trafił do szerokiego grona nabywców, musiał najpierw się wykazać podczas trudnego rajdu na Alasce, albo Mercedes 190 – opracowanie tylnego zawieszenia w tym modelu nie dość, że kosztowało fortunę, to trwało długo – z uwagi na konieczne testy.

A jak jest dzisiaj? Łatwo sobie to uzmysłowić patrząc na nowego Golfa, Astrę czy Lagunę. Pierwszym egzemplarzom Golfa V nie obce były różnice w kolorze lakieru, odpadające uszczelki, ******ce się wentylatory chłodnicy. Normalka. W Astrze doskwierały uszkodzone półosie czy sprzęgła. W przypadku Laguny – to już wstyd. Notoryczne problemy z systemem Keyless Go, czujnikami ciśnienia w ogumieniu czy awarie turbozespołu – tego wszystkiego dało by się uniknąć, gdyby można było sumiennie przetestować technologię i konstrukcję, pozbawiając je uchybień. Tym czasem to klient przejął rolę testera. Zamiast producenci eksperymentować na swoich produktach, eksperymentują na ludziach, którzy je kupują. Mogli by się wstydzić, gdyby tylko mieli w tym jakiś interes.

(Zdjęcie pochodzi z witryny tygodnika motoryzacyjnego Auto Świat – www.auto-swiat.pl)

W fiacie furora! Od kiedy za sterami firmy siedzą Luca di Montezemolo i Sergio Marchionne, marka przeżywa rozkwit jak nigdy dotąd. Każdy następny model na rynku robi co najmniej zamieszanie. Tak było z Grande Punto, Bravo, 500 czy Lineą. Dzisiejsza linia modelowa turyńskiego producenta przypomina mi dlaczego uważam Włochów za mistrzów stylizowania karoserii. Po prostu nikt nie umie tego lepiej!

No więc o ile tamci dwaj panowie wyciągnęli główną markę koncernu na jako taką prostą – pozostał problem firm podległych. Reanimacja Lancii już się rozpoczęła, pojawiła się nowa, wyrazista Delta, zaraz do niej upodobniono Musę i Ypsilon.

Pozostało Alfa Romeo. Jak wyciągnąć z kryzysu tą sportową markę?

Odpowiedzią koncernu jest Alfa Romeo MiTo.

Mały mieszczuch jest nowością dla tego producenta, który do tej pory grał w lidze od kompaktów w górę… Dynamiczna linia, która przywodzi na myśl połączenie przodu z Alfy 8c Compezione i tyłu Fiata Bravo, jest urzekająca w formie i spełnia swoje zadanie – nawiązuje do tradycji marki, jak również ma w sobie sporo sympatyczności. Wnętrze prezentuje się równie ciekawie jak karoseria. Przede wszystkim nie jest to klon np. z Grande Punto, choć wiele elementów jest typowych dla aut Fiata. Mimo to udało się projektantom MiTo zachować duszę Alfy. I choć nie ma tu już zegarów w głębokich tubusach które urzekały np. w Alfie 147, to te, które zastosowano w tym „maluchu” nawiązują do nich choćby tym, że wskazówki „startują” nadal z pozycji pionowej.

MiTo na pewno jest nową erą w historii Alfa Romeo. Czas p******, czy nowy pomysł szefostwa Fiata wypali… Jest wszak ku temu duża szansa…

(Zdjęcie pochodzi ze strony tygodnika motoryzacyjnego Auto Świat – www.auto-swiat.pl)

Wędrujący włącznik świateł awaryjnych;

U nas może mniej, ale w Irlandii obowiązuje niepisane prawo, że gdy ktoś nam ustąpi pierwszeństwa przejazdu (co jest nie bez znaczenia na okropnie zatłoczonych wąskich drogach), należy mu za to podziękować, włączając światła awaryjne. Nie każdy się do tego stosuje, ale większość tak (policja nie ma nic do tego – ba nawet sama tak robi). Więc jest to obyczaj dla Irlandczyków normalny, tak samo jak uruchamianie “awaryjnych” podczas nagłego hamowania. Inna rzecz że Irlandzka uprzejmość często powoduje więcej złego niż dobrego, ale nie w tym sęk. Jakimi kierowcami by oni nie byli, ich drogowe “uprzejmości” wypada obcokrajowcowi uznać mimo wszystko, a rodowitym “drajwerom” stosować swoją obyczajowość.
Część nowszych i “luksusowniejszych” aut wyposażona jest w automatyczną sygnalizację światłami awaryjnymi nagłego hamowania, ale nie ma ich wiele. A Irlandzkich kierowców przybywa. Tylko co dzieje się z włącznikiem świateł awaryjnych? Otóż on sobie wędruje.

Powiem Wam, najergonomiczniej miał owy pstryczek zamotnowany… maluch. Tak ten pierwszy Polski Fiat 126p z silnikiem 600. Na środku deski, czerwono-czarny przełącznik. Super. A gdzie on jest w Mercedesie W 123 albo w BMW E36? Na konsoli obok ręcznego (uwaga dot. ręcznego ma się do BMW, mercedes ma hamulec pomocniczy nożny – co by nie było, trzymajmy się faktów) – tam, gdzie trudno go znaleźć. Popatrzcie na Golfa III – zamontowali go na kierownicy! Weź człowieku kombinuj jak tu wsadzić przez wąską dziurę ręce podczas jazdy… Na szczęście w kolejnych generacjach kultowego kompaktu zrobiono włącznik “awaryjnych” po “maluchowemu”. Ale np. w New Beetle, który też jest autem Volkswagena, “maciupci” wyłącznik jest na samym dole deski rozdzielczej – a na górze, między okrągłymi nawiewami (gdzie miejsca aż nadto) zamontować się go już nie dało! Samych siebie przechodzą konstruktorzy Seata. W nowych Leonie, Altei i Toledo jeszcze mniejszy włącznik “mrugania awaryjnego” powędrował na dno deski rozdzielczej, obok popielniczki na konsoli, za dźwignią zmiany biegów. Super luz! Albo nowe C5 – włącznikiem może lepiej operować pasażer niż kierowca – może Francuzom właśnie o to chodziło. A może to ma sugerować, że te “dekadowe” samochody są bezawaryjne i niezniszczalne jak kiedyś (był o tym artykuł)…? Ale czy napewno są, skoro są tylko “dekadowe”?

Wniosek wraca taki, że ergonomia czasami zmienia się na gorsze a nie lepsze. Bo wszystko co złego powiesz o maluchu jest prawdą. Ale prawdą jest też że ergonomia jego wnętrza nie jest najgorsza.

Test

Niemiecka, sprawdzona i trwała technika opakowana w atrakcyjną karoserię nakreśloną z hiszpańskim polotem i temperamentem. Przedstawiam Seata Ibizę Stella generacji 6k2, którego jestem właścicielem!

Design

To wielki atut modelu! W porównaniu z wesją sprzed face-liftingu, auto otrzymało niebyle jaką oryginalność i bardzo udaną linię. Patrząc z boku widzimy nadal tą samą, zwartą i dynamiczną sylwetkę. Jednak zmieniono całkowicie pas przedni i tylny, jak również wnętrze. Poprzedniej wersji zarzucić można było nudę stylistyczną – tu jest lepiej. I to zdecydowanie! Z przodu auto upodobniono do Leona czy Toledo z tamtego okresu. Szczerze mówiąc trudno sklasyfikować, co jest w nim ładniejsze – czy przód czy tył. Bardzo dynamiczne linie, dużo łuków połączonych z ostrymi zakończeniami – od razu widać że hasło reklamowe seata, które brzmi “Auto emocion” jest tu na miejscu. Stylistyka Ibizy bowiem wywołuje emocje! Uroku dodaje pakiet Cupra S2 (prywatny dodatek nieoferowany seryjnie), na który składają się 15-calowe felgi aluminiowe, opony Pirelli P5000, zmieniarkę CD Sony i naklejki Cupra S2. Kolor nadwozia również jest bardzo interesujący i niespotykany. Czyżby nowy trend GTI?

Nadwozie

O ile nadwozie nakreślone jest niesamowicie, o tyle rozczarowuje od strony praktycznej. Dynamiczna linia powoduje brak miejsca z tyłu nad głowami podróżnych i ograniczenie przestrzeni bagażnika. Na przednich fotelach jest wygodnie. Są one prawidłowo wyprofilowane i zapewniają odpowiednie trzymanie w zakrętach. Nieco rozczarowuje ilość schowków i jakość plastików (trzaski i brzęczenia). Kieszenie w drzwiach nie dość że mikroskopijne, to i trudnodostępne. Za to deska rodzielcza może się podobać. Podświetlane na czerwono, czytelne zegary sugerować mają, że siedzimy w aucie marki o sportowych tradycjach. Do tych samych wniosków doprowadza nas ukształtowanie konsoli środkowej, która jest skierowana ku kierowcy. Ciekawym rozwiązaniem jest duży wyświetlacz (niestety monochromatyczny), który skupia informacje dot. ustawienia nawiewu, klimatyzacji, komputera pokładowego i radia. Kłopoty może powodować zajmowanie miejsc na tylnej kanapie w wersji trzydrzwiowej. Bagażnik jest ustawny, ale ma niewielką pojemność.

Napęd

Paleta silnikowa jest bardzo szeroka i obejmuje jednostki o mocach od 50 do 150 koni mechanicznych. Podstawowe jednostki 1.0 i 1.4 nadają się do miasta. W trasę szukajmy czegoś większego. Testowany egzemplarz został wyposażony w silnik o pojemności 1390 ccm i mocy 60 koni mechanicznych. Zasilana wtryskiem wielopunktowym jednostka została wyposażona w elektroniczny pedał przyspieszenia EPC, co owocuje nieco opóźnioną reakcją na wciśnięcie gazu. Kultura pracy jednostki jest jednak niska – gdy silnik jest zimny ******* jak diesel. Winne są konstrukcja głowicy i tłoków, natomiast oprócz wrażenia, że mamy pod maską turbodiesla nie mają wpływu na kondycję silnika. W aucie wymieniono przy 89 000 mil kompletne sprzęgło. Układ przeniesienia napędu ******* z pewnym oporem, ale jest precyzyjny. Czasami są problemy z wrzuceniem wstecznego biegu. Przyspieszenia nie są oszałamiające, ale wystarczają do jazdy miejskiej, a z odrobiną rozwagi można Ibizę 1.4 zabrać poza miasto. Elastyczność jest całkiem znośna.

Zawieszenie

Zawieszenie Ibizy to znana z VW Polo konstrukcja z kolumnami MacPhersona z przodu i belką skrętną z tyłu. Tu jest ona utwardzona, co pozytywnie wpływa na zachowanie samochodu na drodze i na trwałość, natomiast źle odbija się na komforcie jazdy. Dużą winę ten ostatni ponoszą także niskoprofilowe, szerokie opony. Prowadzenie jest wzorowe, a praca układu kierowniczego bardzo dobra. Rozczarowują natomiast hamulce. Ich skuteczność jest niewystarczająca.

Wyposażenie

Testowany egzemplarz, oprócz wspomnianego wcześniej, prywatnego pakietu Cupra S2 (alufelgi, zmieniarka CD i naklejki), wyposażone dodatkowo było w AirBAG kierowcy, serwowspomaganie układu kierowniczego, elektryczne szyby, światła przeciwmgłowe oraz centralny zamek z pilotem w kluczyku.

Ekonomia

Średnie spalanie Seata Ibizy Stella 1.4 AKK wynosi w cyklu mieszanym 6,3 litra na sto kilometrów. Koszt zakupu waha się w granicach od 1800-2200 euro.

Podsumowanie

Seat Ibiza, który w tej chwili jest w trakcie testu dłuższodystansowego (obecnie przebył ponad 3000 mil), jawi się jako auto interesujące dla młodzieży i singli. Jest ładne, trwałe i niezawodne. Wyposażenie uznać można za zadowalające w relacji do ceny i rocznika. Z czystym sercem mogę go polecić wszystkim, dla których design jest równie istotny jak niezawodność.

Pamiętacie te wspaniałe czasy, kiedy człowiekowi niewiele było do (motoryzacyjnego) szczęcia potrzeba? Pamiętacie, te czasy, kiedy marzyło się o wyposażonym w cztery koła i wspomaganie kierownicy Mercedesie 240D, albo Audi 80 B4 z wolnossącym dieslem (TDi zakrawał o nieco śmielsze marzenia). To były marzenia ludzi, którym zbyt wiele nie było potrzebne do szczęścia – tylko to co absolutnie konieczne.
Tak, wspomaganie układu kierowiczego dla mnie akurat cenniejsze jest niż ABS albo SRS. Jeździłem wszak bez serva i nie było okropnie, ale człowiek szybko się przyzwyczaja do luksusu. A odzwyczaić się jest ciężko (a servo to akurat ten luksus, który na mnie podziałał bardziej niż inne).
Toteż mój obecny samochód nie ma 8-miu airbagów (tylko jeden), nie ma też 5-ciu drzwi (tylko trzy), nie ma też “ABeeSu” ale ma servowspomaganie kierownicy! I wystarcza mi to, mam wszak w głębi serca tamte stare marzenia z tamtych dawnych czasów.
Kiedyś mimo wszystko auta były dobrem luksusowym, nie jak teraz – masowym. Kiedyś auto miało służyć, służyć i służyć. Wspomniane wcześniej Mercedesy typu “beczka”, albo ich następcy – “balerony” (kto wymyśla te nazwy?) – kto nie słyszał, że to będzie jechać z pękniętym tłokiem, na jednym wtryskiwaczu, z uszkodzoną głowicą? Albo że zrobi milion kilometrów bez remontu…? A po remoncie… A Audi B4? Niezniszczalne nadwozie, niezniszczalne podwozie – czy ktoś widział takie bezwypadkowe z rdzą? Ja nie widziałem.
A teraz? Drążąc temat marki z gwiazdą na masce i swojsko brzmiących “pseudonimów” jej aut – “okularnik”. Ładny, wielki, luksusowy – tak. Wyposażony – oczywiście. Rdzewieje? Psuje się? Naturalnie… Moment! W 124 nie rdzewiał! Jego “automaty” były praktycznie niezniszczalne, silniki paliły wszystko, co choćby z grubsza przypominało olej napędowy!
Oczywiście, zaawansowana technologia kosztuje, ale nie da się nie zauważyć, że rzeczona technologia jest nieco krótkodystansowa. Spójrzcie na silniki w nowoczesnych dostawczakach. Motor dajmy na to w Fiacie Ducato ma pojemność 2,5 litra, zasilanie szyną Common Rail i turbinę, a rozwija 80? 100 koni? Tak, te silniki zniosą wiele. Bo i wiele znieść mają, a silniczki typu 1.9 jtd 150 KM? Wyżyłowana elektronika, zmienne geometrie łopatek, czasami biturbo (bo jedno to za mało!), dwumasowe koła zamachowe, filtry cząstek stałych (półśrodek w walce z zanieczyszczeniami)…
Inne wymagania, prawda. Inne przebiegi, inne traktowanie. Owszem. Ale fakt faktem – takich aut jak kiedyś już się zwyczajnie nie produkuje. Pewnie dlatego, że branża jest tak rozległa. To się nie opłaca, bo sąsiad wprowadzi w przyszłym roku nowy model, który będzie nowocześniejszy niż nasz. Więc i my musimy zmienić model. Wobec tego nie ma sensu produkować samochodów na przebiegi bez napraw do miliona kilometrów. Wystarczy żeby nie popsuł się w czasie gwarancji. A gdy ta minie, to jeszcze da się na samochodzie dodatkowo zarobić. Wtedy to już może psuć się na potęgę! “Boć” to tylko samochody na dekadę, samochody “dekadowe”.

(Zdjęcie pochodzi z witryny tygodnika motoryzacyjnego Auto Świat – http://www.auto-swiat.pl)

Niedawno Mazda zaprezentowała na salonie samochodowym w Bolonii swoje najnowsze dziecko – model Mazda3. Gdy tylko zobaczyłem pierwsze zdjęcia nowej Japonki, serce zaczęło mi szybciej bić. Wytłumaczyć dlaczego? Chyba nie potrzeba, “boć” każdy wie. Każdy może zobaczyć. Ale ja pozwolę sobie na wyrażenie jeszcze jednego wniosku, który akurat mnie się nasunął (choć może innym też).
Otóż jest mnóstwo samochodów, które znajdują się w sferze moich marzeń, a których nigdy bym nie kupił z wielu różnych, czasem prozaicznych przyczyn. Np. Hummera bym nie kupił, bo pali jak smok i serwisować go można tylko w jednym serwisie w kraju, ale podoba mi się bardzo. Innym tego przykładem są samochody marki Alfa Romeo. Stylizacja, sportowe tchnienie, dusza – tego im nie brakuje. Ale często brakuje im jakości, poza tym doskwierają im włoskie przypadłości, których żadną siłą wyeliminować się nie da. Dlatego zakup Alfy jest zawsze transakcją wiązaną – kupujesz ją z zaletami i ze stadem wad.
Teraz jest alternatywa. Chcesz mieć duszę, sportowe tchnienie i japońską jakość i niezawodność? Niemożliwe? A jednak. Mazda 3!
Poprawianie ideału zawsze jest trudne i wielu się nie udaje (popatrzcie na nową Octavię). Jednak inżynierowie z Mazdy poradzili sobie świetnie. Zachowali wszystko to, co urzekało najpierw w modelu 323F BJ a potem w pierwszej generacji “trójki” – a więc połączenie hatchbacka z kombi oraz dynamizm stylistyczny – dodali trochę technologii modnej i praktycznej. I eureka! Udało się.
Wnętrze jest kwintesencją tego wszystkiego. Piekne zegary schowane w tubusach są nawiązaniem nie tylko do Alfy, ale do ogólnej sportowej tradycji. Deska rozdzielcza, ekran nawigacji – ach jak to się ładnie komponuje. Normalnie Alfa Romeo, tylko tak jakby trochę lepsze. Przynajmniej z mojego punktu widzenia.
Jak by to wszystko podsumować? Może takim zdaniem: otóż nie mogę się doczekać, kiedy będzie mnie na nią stać;)

(Zdjęcia pochodzą z witryny tygodnika motoryzacyjnego Auto-Świat – http://www.auto-swiat.pl)